म कालो विरालो…

विरालोको जन्म लिनु के मेरो गल्ति थियो ?
अझ कालो विरालोको रुप मेरो इच्छ्या थियो ?
न जन्म, न यो रुप,
न मलाई यिनको अस्थित्वको ज्ञान छ,
न त तिम्रो दुनियाँको दुनियाँदारी नै,
तर, रहेछ उत्पत्तिमै घेरिएको घृणाको जालो,
म कालो विरालो !

म मुसाको पछि पछि लाग्छु…
जानेर त होइन,
नजानेरै म मानव सेवामा तल्लिन छु ।
आश लाग्छ नि तिन सुर्को दुध सुर्काउने,
अगेना र तिम्रो शरिरको न्यानोमा यो मन फुर्काउने ।
तर, वरिपरी पर्नै दिन्नौ
जब माया गर्ने आउँछ तिम्रो पालो ।
हो, तिमी मानवबाट हेलित म कालो विरालो !

ए अचम्म !
तिमी हिड्ने बाटो छ, म हिँड्ने खोई ?
तिम्रो बाटो र मेरो बाटो एकै,
तिमीले बाटो काट्दा त मैले केहि भन्दिन,
अनि, म मेरो बाटो हिड्दा पनि,
हेला भाव आक्रोश र त्रास किन ?
ए मानव कहिले खोल्छौं तिमी
आँखामा बाँधिएको कुविचारको टालो ।
तिम्रो कालो सोचले निमोठिएको म कालो विरालो !

भोकले छट्पटिदै म,
कहिले साथको लागि रुन्छु,
कहिले भातको लागि ।
मेरो पीडा व्यक्त गर्ने रुवाई,
तिम्रा लागि अलक्षणको संकेत कसरी ?
लिएर तिम्रो ढुंगाले दिएको चोट आलो
रुँदै रुँदै हिडेको म कालो विरालो !

मानवले मानवलाई त बाँकी राखेनन्,
म त विना विवेकको प्राणी,
हुन त, बोल्न नसक्ने ति विचरी पनि,
म जस्तै त रहेछिन् ।
बोक्सी भन्दै तिनलाई दिएको यातना,
यसमा पनि म मुछिए
म उसको आधा शक्ति रे !

त्यो कालो रात,
मेरो अस्थित्व मेटियो !
गाउँमा पानी पर्छ र अलक्षिण हट्छ भन्दै,
लामो चुच्चे फलामले
मेरो शरिरबाट वारपार हुनेगरि उदिनियो ।
पीडाले छट्पटिएको मैले,
त्यस दिन कोहिको आँखामा रिसको अंगार,
केहिकोमा सन्तुष्टि, केहिकोमा आशा,
त केहिमा हर्षभाव देखे पालै पालो ।
यस्तै,यस्तै तिम्रा वेकार भावले,
त्यस दिन विना गल्ति मारिएको,
म कालो विरालो…

चलचित्र ‘बोक्सिको घर’ को एक दृश्यबाट प्रेरित